Yeter ki sen sev beni

Yeter ki inan bana

Yaradilis geregi bana verilen nefret etme hakkimi uykusuzluktan ve okuldan yana kullaniyorum.

Öyle bir an gelir ki, soyleyemediklerimiz endiselerimizle birlesip kalbimize ağır ağır duvar örmeye baslar.

İnsan insani sevemedi ya, ona yanarim.

muslumyuksel:

Yapabildiğim tek spor bu;
çay karıştırmak..

Murat Menteş

Bazen kendimi, aralarında bir metre genişliğinde yol geçen karşılıklı tek katlı evlerinin önüne sandalye çıkarıp hava alan teyzeler gibi hissediyorum. Alamayan daha doğrusu. Sandalyemle birlikte, içimin boşluğunu sırtlayıp bir nefes çekmek istiyorum. İstedike küçülüyorum sanki, istedikçe kaygılarım üzerime çullanıyor. Her şeye zam geliyor birdenbire. Ne bileyim, temiz havaya, mutluluğa filan acayip bir yüzde vuruyor. Sonra ucuzlayan yine ben oluyorum.

İnci kolyeli, dopiyesli, kendilerini Cumhuriyetin bekcisi kabul eden hanimlar, “Bunlar da cok artti, eskiden otobuslerde herkesin basi acikti. Simdi ise, bir dolmusta on kisinin basi kapali.” diyorlar bana. Sanane? Yani demokrasi herkese demokratik ozgurluk getirmeli bence, yalnizca ona veya buna degil.

Şanslı olsaymışım annem beni erkek dogururdu.

“Evrenin sadece %4ünü gözlemleyebiliyoruz… Hala ne işe yaradığını bilemediğimiz organlarımız var… Hala neden uyuduğumuzu bilmiyoruz, yeteri kadar uykusuz kaldığımızda neden öldüğümüzü bilmiyoruz. Afrika’da her saniye açlıktan bir insan ölüyor. Ve biz insanlar medeniyetten, teknolojiden, gelişmişlikten bahsediyoruz…”

(Kaynak: verbenibanageri)